Γράφει ο Κωστούλας Βασίλειος
Την
εβδόμη από του Πάσχα Κυριακή η Εκκλησία μας εορτάζει και τιμά την μνήμη
των 318 Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, την οποία συνεκάλεσε ο
Μέγας Κωνσταντίνος το 325 μ.Χ μόλις 13 χρόνια μετά το θαυμαστό όραμα που
αντίκρυσε στον ουρανό με τον Σταυρό και το «Εν
τούτω νίκα», το μεσημέρι της 27ης Οκτωβρίου του 312μ.Χ.
Ο
Μέγας Κωνσταντίνος 1700 ακριβώς χρόνια πριν, έχει επιλεγεί, «ουρανόθεν την κλήσην εδέξατο»,
από τον Θεό να οδηγήσει την ανθρωπότητα του παλαιού κόσμου στον
Χριστιανισμό, δηλαδή σε μια μετάβαση από το φθαρμένο σύστημα που κατέρρεε
ραγδαία προς την Εν Χριστώ πολιτεία, όπου οι Ευαγγελικές αρχές γίνονται οι
βάσεις για τη νομοθέτηση και θέσπιση κανόνων σύμφωνα με τις Αποστολικές διδαχές.
Ακόμα και
αν ο Μέγας Κωνσταντίνος για πολλούς διέπραξε ανομήματα, τούτο δεν
οφείλεται σε εν συνείδηση αγριότητα και βαρβαρισμό αλλά στο ότι γεννήθηκε
αυτός όπως και πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας σε μια εποχή πολέμων , ολέθρου,
ωμής πάλης του καλού με το κακό. Εν τούτοις όμως επιλέχθηκε από το Θεό να
εκπληρώσει μια αποστολή και «εκράτηνε
την πίστην της Νίκαιας» όπως
μας λένε οι Πατέρες. Είχε την θεία φώτιση να συγκαλέσει τη Σύνοδο και να
αυτοκαταργηθεί από Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και να προσέλθει ως απλός πιστός με
τη φράση του «υπό του
Θεού καθιστάμενος επίσκοπος των εκτός αν είην».
