Γράφει ο
Κωστούλας Χρ. Βασίλειος
Μέσα σε λίγες ημέρες τον Ιούλιο του 1974, ο ελληνισμός της Κύπρου υφίσταται τις συνέπειες του Αττίλα 1 και 2. Έχουν
περάσει ήδη τετρακόσια χρόνια από τον πρώτο Αττίλα ουσιαστικά, την εισβολή των
Οθωμανών του Μουσταφά στη Μεγαλόνησο και την κατάληψη της Λευκωσίας και της
Αμμοχώστου (1570-71). Μετά από τέσσερις αιώνες οι ιστορικοί νόμοι
επαναλαμβάνονται με την ακριβέστατη νομοτελειακή εφαρμογή τους. Η τουρκική
μπότα συνεπικουρούμενη απο τις «ευλογίες» και τον σχεδιασμό των σύγχρονων
Ποντίων Πιλάτων (Μεγάλων Δυνάμεων), πατάει στη μαρτυρική Μεγαλόνησο βάφωντας με
αίμα τα χώματα της νήσου των Αγίων. Είναι η πιο σύγχρονη πολεμική εισβολή και
κατοχή ξένου εδάφους στην ιστορία, με
ταυτόχρονη εκτόπιση πληθυσμού, εθνοκάθαρση, απαγωγές, βιασμούς, εκτέλεση
κρατουμένων, εξαφάνιση αγνοουμένων. Η ανθρωπότητα “νίπτει τας χείρας”. Ο
ελληνισμός μπροστά σε ένα ακόμα δράμα, σε μία ακόμα μάχη για επιβίωση, όπως
άλλωστε κάνει εδώ και 5000 χρόνια. Μπροστά σε μία βάρβαρη ωμότητα ανεκτή τότε αλλά και ως τις ημέρες μας, από τον
δυτικό ανεπτυγμένο πολιτισμό, παρά τα «έντονα» διαβήματα και τις διπλωματικές
κινήσεις στον ΟΗΕ. Η αβεβαιότητα της κατάστασης της Κύπρου φαίνεται εξυπηρέτησε
πολλούς σκοπούς διαχρονικά από το 1974 και μετά κυρίως όμως βλέπουμε σήμερα να
φέρνει μια θερμή σύγκρουση συμφερόντων, κυρίως
για το ποιος θα έχει στην κυριαρχία του, αυτό το αβύθιστο αεροπλανοφόρο
της Ανατολικής Μεσογείου.
Γιατί όμως ένα γεγονός το οποίο συνέβει πριν από 40 περίπου
χρόνια είναι τόσο ζωντανό και επίκαιρο
στη μνήμη μας; Γιατί απασχολεί όλο τον πλανήτη;