Η ζωή του γέροντος Πορφυρίου εκλαμβάνεται από εμάς τους έσχατους χριστιανούς σαν τη ζωή του Χριστού στη γη. Αυτό διαπιστώνεται άλλωστε από όλη την προσωπική του ζωή. Η επικαιρότητα με ωθεί στο να διαλέξω ένα σπάνιο γεγονός από τη ζωή του.
Ο γέροντας Πορφύριος πάντα αγαπούσε την εργασία και την ταπεινότητα. Αγαπούσε ότι ήταν δυνατόν να ενδυναμώσει την αγάπη του στον Χριστό. Έτσι, όταν πρωτοπήγε στο Άγιον Όρος προχώρησε στην αγάπη του Χριστού. Κατέστησε την υπακοή και την κακοπάθεια τρόπο ζωής του. Με χαρά έλεγε: “έκανα χαρούμενη υπακοή”, όχι μόνο σε ότι του έλεγαν να πράξει οι γέροντες αλλά και υπεράνω τούτων. Τα εκλάμβανε ως άσκηση που θα τον οδηγούσε γρηγορότερα στην αγάπη του τριαδικού Θεού. Πίστευε ακράδαντα πως με τον τρόπο αυτό καθαρίζει η ψυχή και μεταβάλλεται σε τόπο και κατοικία του Χριστού.







