Του Ηλία Γ. Σχορετσανίτη
Ηχεί παράδοξα ότι στην Ελλάδα
του 2013, στην εποχή της αφθονίας και της υλικής ευμάρειας, οι έλληνες έχουν
χάσει το χαμόγελό τους. Έχουν χάσει τον προσανατολισμό
τους και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Χειρότερα ακόμη, έχουν μετατραπεί
σε ζόμπι που δέχονται με ανάθεμα τις επιταγές τις νέας τάξης. Και όμως, δυστυχώς,
τις δέχονται. Δεν είμαστε έτσι αδέλφια. Μέσα μας γνωρίζουμε ότι ο δρόμος είναι
λάθος, γνωρίζουμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει χωρίς να ξέρουμε τι και πως. Είμαστε
αίολοι. Φτερό στον άνεμο. Καναπεδάτοι χωρίς αιτία. Ποια είναι η αλήθεια που θα
μας βάλει στο δρόμο για την Ιθάκη μας;
Σύμφωνα με τον Απόστολο των
Εθνών Παύλο «Έλληνες σοφίαν ζητούσιν» (Κορ. Α’ 1:22). Όπως μας αναφέρει και ο
Άγιος Νεκτάριος «γιατί ο Έλληνας είναι πραγματικά γεννημένος για να φιλοσοφεί,
επειδή είναι γεννημένος για να διδάσκει την ανθρωπότητα». Εξάλλου, καθώς σοφός
είναι μόνον ο Θεός, οι φίλοι της σοφίας είναι και φίλοι του Θεού. Φιλόθεος ίσον
φιλόσοφος. Οι έλληνες, ιδιαίτερα σήμερα, είναι αδήριτη ανάγκη να φιλοσοφούν,
καθώς έτσι προσεγγίζουν την αλήθεια. Και σε μια εποχή πλήρους σύγχυσης η
αλήθεια είναι κορυφαία προτεραιότητα. Θα κάνω χρήση λοιπόν τούτου του βήματος
για να φιλοσοφήσω και εγώ από καρδιάς, και με πόνο για την πατρίδα μου να
εκθέσω τη δική μου αλήθεια, όπως την αντιλαμβάνομαι.


