Γράφει ο Σπύρος Νικ. Κουτσάφτης
Στις 5 Ιανουαρίου 1825 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παραπέμπεται σε δίκη. Είναι μία από τις πολλές φορές «διαχρονικά» που η Ελλάδα «τρώει αναίτια» τα παιδιά της. Τι κι αν γέμισε τις πλατείες και τους δρόμους της με το όνομα του «Γέρου του Μωριά». Οταν χρειάστηκε τον «περιποιήθηκε» κι αυτόν με μακροχρόνια φυλάκιση. Ευτυχώς που δεν τον εκτέλεσε κιόλας ή δεν του έδωσε το κώνειο! Η αφοσίωση του στον Αγώνα έγινε αφορμή να μπει στο μάτι «άλλων κύκλων» κι η διαφορετική αντιμετώπιση έγινε αιτία για την δίωξη του. Το «πάταξον μεν , άκουσον δε» του Αριστείδη είχε απαλειφθεί από την γνώση της ιστορίας και το δικαίωμα της γνώμης δεν το έδινε η τότε «κοινωνία» σ’ αυτόν που με την στρατηγική του είχε δώσει σ’ αυτή την «κοινωνία» το δικαίωμα της ύπαρξης της.
Στις 5 Ιανουαρίου 1825 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παραπέμπεται σε δίκη. Είναι μία από τις πολλές φορές «διαχρονικά» που η Ελλάδα «τρώει αναίτια» τα παιδιά της. Τι κι αν γέμισε τις πλατείες και τους δρόμους της με το όνομα του «Γέρου του Μωριά». Οταν χρειάστηκε τον «περιποιήθηκε» κι αυτόν με μακροχρόνια φυλάκιση. Ευτυχώς που δεν τον εκτέλεσε κιόλας ή δεν του έδωσε το κώνειο! Η αφοσίωση του στον Αγώνα έγινε αφορμή να μπει στο μάτι «άλλων κύκλων» κι η διαφορετική αντιμετώπιση έγινε αιτία για την δίωξη του. Το «πάταξον μεν , άκουσον δε» του Αριστείδη είχε απαλειφθεί από την γνώση της ιστορίας και το δικαίωμα της γνώμης δεν το έδινε η τότε «κοινωνία» σ’ αυτόν που με την στρατηγική του είχε δώσει σ’ αυτή την «κοινωνία» το δικαίωμα της ύπαρξης της.





